تا حالا شده به كسی بگید؛ من نوكر شما هستم، چاكر شما هستم، مخلص شما هستم و بعد از چند صبا از این گفته به غلط كردن بیافتید یا نه، حالش رو ببرید؟

شده؟

چه عیبی داره مرد به زنش و زن به مردش این حرف رو بزنه، عیبی داره؟

مگه خدمتگذار بودن خانواده یكی از شریفترین مسئولیت ها نیست؟

اگه هست، پس چه عیبی داره كه بگیم و عمل كنیم؟!

فقط یه تبصره داره، یه تبصره!

داداش من، آبجی!

با شما هستم كه خیلی خوشت اومده یا نیومده؛ میدونی تبصرش چیه؟

اینه؛ نوكر شما هستم تا وقتی كه چیز ناصوابی نخواهی!

چاكر شما هستم تا زمانی كه بیشتر از طاقتم بارم نكنی! (منظورم مسئولیته نه خدای نكرده باری كه روی قاطر میگذارند، پس بر نخوره بهتون)

و البته مخلص شما هستم تا موقعی كه سوء استفاده نكنی!

پس اونقدر آدم باش كه بفهمی وقتی طرفت از صمیم قلب گفت مخلصیم دربست چاكریم دربست، یعنی چی!

فقط كمی آدم باشیم