صورت نورانی و دلنشینش را همیشه به عنوان پای ثابت نماز جمعه تهران از تلوزیون می دیدم. تا مدتی نمی شناختمش اما نگاه کردنش برایم دلنشین بود. عراق که از دست صدام درآمد، و زمزمه ی رفتن این سید جلیل القدر در رسانه ها پیچید، حساس شدم که سید عزیز چه برنامه ای برای این کشور وامانده دارد؟!

صحنه هایی از مجلس عزای حضرت اباعبدالله الحسین (س) با روضه خوانی شهید سیدمحمدباقر حکیم نیز از تلوزیون پخش می شد که وقتی ایشان مقتل می خواند و به صحنه ی شهادت سالار شهیدان می رسید بر سر و صورت می زد و دلت را که از غصه ثار الله شکسته بود، پاره پاره می کرد.

یادم نمی آید این مراسم را قبل یا بعد از شهادت این سید بزرگوار پخش کردند...

به هر صورت شهید محمد باقر حکیم هنوز عرق پیشانی رفتنش خشک نشده بود در جوار حرم حضرت امیرالمومنین علی (ع) به شهادت رسید و دل پر غصه مان از دیر شناختن و درک کردنش دریده شد و همه آمال و آرزوهایی که برای عراق از هم گسیخته در ذهن می پروراندیم بر باد رفت.

این است خیانت استعمار و استکبار به امت مسلمان و شیعه.

هنوز هم هر وقت تصاویر نماز جمعه تهران از بخشهای خبری پخش می شود چشمانم به دنبالش می گردد اما افسوس که او در میان نور احاطه شده و ما در ظلمت دست و پا می زنیم.



آخرین توصیه‌ی رهبر انقلاب اسلامی به شهید آیت‌الله حکیم

«مبادا در مقابل آمریکا کوتاه بیایید!»

سیدِ شهیدِ آلِ حکیم، یکی از شاخص‌ترین دلباختگان امام و انقلاب و نزدیک‌ترین یاران حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در طول دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی بود. آیت‌الله سیدمحمدباقر حکیم، که «شهادت» در خاندانشان «موروثی» بود، پس از سال‌ها مجاهدت در راه اعتلای اسلام و مبارزه با حزب بعث و استکبار آمریکا، در هفتم شهریورماه ۱۳۸۲ شمسی در مجاورت حرم امیرالمومنین علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام)، و در حالی که تنها یکصد و چند روز از بازگشت او به میهن می‌گذشت، به «دست گنهکار و پلید مزدوران استکبار» به شهادت رسید.